Hoe lang moet je wachten op je trouwfoto's, en wat heb je die avond al?

Hoe lang duurt het nou echt?

Een vaste termijn bestaat niet. Er is geen norm in de branche en geen wet die zegt binnen hoeveel weken een trouwreportage klaar moet zijn, dus wat gebruikelijk is lees je af aan wat fotografen zelf in hun offerte en op hun site zetten. Dat loopt uiteen van een paar weken voor een selectie tot een paar maanden voor een reportage die foto voor foto is nabewerkt, en in het hoogseizoen zit je aan de lange kant van die reeks.

Als je een paar Nederlandse trouwfotografen op hun eigen site naleest, komt er een duidelijk beeld uit. Tessa Bruggink houdt acht tot tien weken aan. RUUDC Fotografie noemt zes tot tien weken als richtlijn. Fotografeelgood levert de volledige reportage binnen vier tot zes weken, Fousert Fotografie doet zijn best om binnen vijf weken te leveren en I Shoot Love houdt ook vier tot zes weken aan.

Reken dus op vier tot tien weken, en op de bovenkant van die reeks als je iemand hebt geboekt die elke foto met de hand nabewerkt. Trouw je in het hoogseizoen, dan sta je bovendien in een rij: de fotograaf die jouw dag heeft gedaan, had de zaterdag ervoor en erna ook een bruiloft. Een fotograaf die in oktober zegt dat het tien weken duurt, vertelt je gewoon hoe zijn agenda eruitziet.

Waarom heeft een goede fotograaf die weken nodig?

Omdat er tussen de laatste foto van de avond en jullie galerij vijf dingen zitten die geen van alle sneller kunnen.

Wat je daarbij helpt te begrijpen: het werk zit niet in het maken van de foto's, dat was zaterdag. Het werk zit in het weglaten. Van tweeduizend tot drieduizend opnamen blijven er drie- tot zeshonderd over, en welke dat zijn is precies waar je voor betaald hebt. Een fotograaf die alles zou opsturen kon morgen leveren, en dan had je een map waar je nooit doorheen komt.

1. Binnenhalen en veiligstellen. Alle bestanden van de dag gaan er eerst in en gaan meerdere keren in back-up voordat er iets anders gebeurt.
2. Eerste selectie. Alles waar iemand zijn ogen dicht heeft, waar de focus net verkeerd zit of waar drie bijna gelijke opnamen naast elkaar staan, gaat eruit.
3. Tweede selectie. Van wat overblijft moet elke foto nog iets toevoegen aan het verhaal van de dag. Dit is de ronde die het langst duurt.
4. Nabewerking, foto voor foto. Kleur, licht en contrast worden per opname gezet, zodat de kerk om twee uur en de dansvloer om één uur uit dezelfde dag lijken te komen. Bij vijfhonderd foto's is dat geen knop maar een week.
5. Klaarzetten. Exporteren in het juiste formaat, een galerij inrichten en downloadbestanden maken.

Wat heb je in die weken dan wel?

Twee dingen. Het eerste komt van je fotograaf zelf: bijna iedereen stuurt binnen een paar dagen een kleine selectie vooruit. Fousert Fotografie doet dat binnen enkele dagen, Fotografeelgood stuurt een sneak preview binnen enkele dagen, I Shoot Love spreekt van een teaser binnen een week. Dat zijn tien tot twintig foto's, en ze zijn er precies voor bedoeld om je door de eerste weken te helpen.

Het tweede komt van je gasten, en dat is de stapel waar bijna niemand het over heeft. Er zijn die avond tachtig telefoons in de zaal geweest. Als die foto's ergens binnenkomen in plaats van in tachtig camerarollen te blijven staan, kun je zondagochtend al terugkijken wat er om half twee is gebeurd. Niet omdat het beter is dan wat je fotograaf maakt, maar omdat het er nu is. Is je dag al geweest en heb je niets geregeld, dan is alsnog aan de foto's van je gasten komen een apart verhaal.

Daar komt nog iets bij dat je pas merkt als je het meemaakt. Iedereen appt de week erna "en, al foto's?". Als je daar één link op kunt terugsturen, hoef je acht weken lang niet uit te leggen dat het nog even duurt. Hoe je die link vult staat in de gids over foto's verzamelen op je bruiloft.

Zijn de foto's van je gasten een vervanging van je fotograaf?

Nee, en dat is geen beleefdheid. Het zijn twee verschillende dingen die je allebei wil hebben, en ze zijn niet uitwisselbaar.

Van je fotograaf krijg je drie- tot zeshonderd foto's die goed zijn. Goed belicht, op het juiste moment gemaakt, met kleur die over de hele dag klopt. Daar hang je er één van aan de muur, en over twintig jaar zijn dat de foto's die je aan je kinderen laat zien.

Van je gasten krijg je een paar honderd foto's die er zijn. Ze staan scheef, er zit flits op waar het niet moest en op een kwart ervan staat iemands duim. Maar ze komen van negen tafels tegelijk, uit de gang bij de wc, van de rookplek buiten en van kwart over twee toen je fotograaf allang naar huis was. Op die foto's staat het gezicht van je moeder tijdens de speech, gezien vanaf de plek waar je fotograaf niet stond, want die stond aan de andere kant naar je vader te kijken.

Geen van beide vervangt de ander. Eén fotograaf minder boeken omdat je gasten telefoons hebben, is hetzelfde als de kok afzeggen omdat er een magnetron staat.

Kun je de reportage en de foto's van je gasten bij elkaar zetten?

Dat kan, en het is een aardig moment als je het even bewaart. Sommige paren maken twee albums: één met de foto's van hun gasten dat meteen opengaat, en één dat dicht blijft tot de reportage binnen is. Zodra je fotograaf na acht weken levert zet je dat tweede album open, en krijgen je gasten nog één keer bericht over jullie dag op een moment dat ze het niet verwachtten. Hoe zo'n gesloten album werkt staat in de gids over het album dichthouden.

Vraag het wel even. Het auteursrecht op die foto's blijft bij je fotograaf, ook nu jij de reportage hebt betaald. In de praktijk vindt vrijwel iedereen het prima dat zijn werk in jullie eigen album staat, zeker als zijn naam erbij mag en er niet overheen bewerkt wordt. Het is één mailtje en het scheelt een ongemakkelijk gesprek.